Gengið á ljáteig.

Hvað nefndist starf kvenna, sem gengu að heyvinnu um slátt (að ganga á teig, t.d.). Var talað um það, að kona gengi á teig milli mála, er hún var heima við morgunmjaltir og kvöldmjaltir (málaverk)?
Var orðið ljá yfirleitt notað um grasið, sem féll að ljánum og ekki var búið að breiða á? Hvað nefndist verkið við að breiða á ljánni (ljárakstur, breiða á, raka ljá, raka í flekki, flekkja o.s.frv.)? Hlaut kona, sem að þessu vann, heiti eftir starfi (rakstarkona t.d.)? Var þetta nær eingöngu verk kvenna? Lýsið verki og þá við mismunandi aðstæður (á túni, á útengi, t.d.). Hvað nefndist hvert umfar í rakstri heys í flekk (hrífudráttur, t.d.)? Var e.t.v. miðað við það, hve margir hrífudrættir voru að flekki, er talað var um sprettu á engi? Greinið frá mismunandi nöfnum á flekkjum, m.a. miðað við stærð (sátuflekkur, svunta, skeini, penta, t.d.).
Var um það talað, að væntanlegur eiginmaður ógiftrar stúlku ætti að fara eftir því, hversu hún breiddi vel á ljánni?
Var einni rakstrarkonu ætlað visst dagsverk á teig (raka eftir einum, tveimur sláttumönnum í túni, t.d.)? Hvernig var það á útengi?
Voru ákveðin orð höfð um það, er rakstarkona rakaði að hælum sláttumanns á teignum (raka upp í rass, skeina, gelda, t.d.)?
Var talað um það, að kona væri ljásjúk, er hún þoldi illa að eiga mikla ljá órakaða á teig?
Þekktist nokkur trú með laugardagsljá (að hún hrektist ekki, t.d.)?
Voru dæmi þess í rosatíð, að hey væri látið bíða í ljámúgum, þar til gerðist uppstyttulegt eða þerrilegt?
Þekktist nokkur trú um það, ef vinnukona braut hrífu sína við verk (að brjóta sig úr vistinni, t.d.)? Var sambærileg trú um það, ef sláttumaður braut orf sitt?