Gesti fagnað

Þótti sjálfsagt, að húsbóndinn kæmi út til að fagna gesti, ef hann átti von á honum? Hvernig fóru kveðjur fram (orðaval)? Var ókunnur gestur þéraður í ávarpi? Miðaðist ávarpið (þér, þú,) e.t.v. við stétt hans eða stöðu í þjóðfélaginu? Lýsið því. Var eitthvað sérstakt sagt, ef langt var liðið frá síðustu komu gestsins (Það eru sjáldséðir hvítir hrafnar, Á dauða mínum átti ég von en ekki þér t.d.)? Gegndi svipuðu máli um fast orðaval, ef gesturinn kom í vondu veðri (Þú stríðir í ströngu, Þú stríðir í stóru, Þú hefur setið heima sæmri daga t.d.)? Hvernig var boðið til bæjar (gesturinn fyrstur t.d.)? Höfðu gestir viss orð um það, er þeir gengu í vinahús (Kvikur er hver í kunnugan rann t.d.)? Var gestum sérstaklega boðið að gera sig heimakomna? Hvernig fóru kveðjur fram, ef húslestur stóð yfir, er gestur gekk í bæinn?