Gestur

Hvaða orðtök eða málshætti um gesti yfirleitt kannast menn við (Sjálfboðið er góðum gesti, Sjaldan er gagn að göngukonu verki, að gestkomu, að góuísi, Þrínættur gestur þykir verstur, Gott hús er gestum heill, Sá biður hlæjandi húsa, sem matinn hefur í malnum, Oft njóta hjú góðra gesta, Oft kemur góður, þegar getið er, svangur, þegar etið er og illur, þegar um er rætt, Glöggt er gestsaugað og því gleggra sem það er heimskara t.d.)? Var orðið gestaréttur notað um forréttindi gests eða skyldur heimilis við hann?