Mismunandi slægjur miðað við yfirborð lands og gróðurfar.

Íslendingar hafa um allar aldir litið bújarðir misjöfnum augum eftir gildi þeirra til beitar og heyöflunar m.a. svo sem orðin fleytingsjörð og beitarjörð bera vott um. Menn eru beðnir um að lýsa þessu áliti með tilliti til heyskapar (góð eða vond heyskaparjörð, slægjujörð, túnajörð, engjajörð o.s.frv.). Lýsið hvernig þetta álit kom fram í einstökum orðum varðandi gott eða vont slægjuland (akur, mesti akur og t.d. andstæðan harðskafi, harðslægja, rytta, ryttuengi, reytingsengi, þjótta, þjóttumýri o.s.frv.). Lýsið slægju miðað við hversu illa eða vel hún var fallin til þess að renna um hana ljá í slætti. Gerið grein fyrir þessu stig af stigi frá versta þýfi til lands, sem talið var rennislétt (kargi, þúfnakargi, stórþýfi, smáþýfi, nabbaþýfi, greiðfært, o.s.frv.).