Viðstaða

Voru sérstök orð eða orðtök notuð um gesti, sem stóðu stutt við (Hann rétt drakk blöndu við bæjarstaf t.d.)? Voru sérstök orð eða orðtök notuð um gesti, sem töfðu lengi (Hann ætlar að heyja frá, setjast upp, setugestur t.d.)? Var merkingarmunur á þeim? Var þett e.t.v. tengt málshættinum: Enginn ræður sínum næturstað?